Veel strijd, weinig loopwerk en nóg minder begrip van de scheidsrechters. Na het vorige toernooi was de technische staf tot een harde conclusie gekomen: de tactiek werkte niet.Na lang beraad, enkele diepe zuchten en vermoedelijk een kop koffie te veel, werd besloten om het dit keer volledig anders aan te pakken. De nieuwe tactiek was helder, eenvoudig en voor iedereen goed te onthouden: ieder voor zich. Een gewaagde aanpak, maar bij walking football moet je soms durven vernieuwen.
Wedstrijd 1: Driebergen – V.V. Rhoon 1-0
De openingswedstrijd tegen Driebergen begon hoopvol. De organisatie stond als een huis, al was niet altijd duidelijk wie welk huis precies moest bewaken. In de laatste twee minuten werd besloten tot een alles-of-niets-offensief. Zelfs de keeper werd naar voren gestuurd, of beter gezegd: hij wandelde richting vijandelijk doel. Helaas leverde dit geen doelpunt op, maar wel bewondering voor de moedige poging. Eindstand: 0-1 verlies.Wedstrijd 2: Faja Lobi – V.V. Rhoon 0-1
Daarna volgde de wedstrijd tegen Faja Lobi, wat “vurige liefde” betekent. Of dat ook de speelstijl van de tegenstander verklaarde, laten we in het midden. Henk raakte eerst nog de lat. Dat was jammer, maar het gaf vertrouwen: het doelpunt hing in de lucht. Gelukkig kwam het er vlak voor tijd alsnog. Leo de Vos haalde uit met een geplaatst, onhoudbaar schot. De keeper keek, de bal ging erin, en Leo deed alsof hij dit wekelijks doet. Eindstand: 1-0 winst.Wedstrijd 3: FC Utrecht – V.V. Rhoon 3-1
Tegen FC Utrecht bleek dat betaald voetbal toch ergens begint. De tegenstander was sterk en liep — uiteraard wandelend — uit naar een overwinning. Toch was er opnieuw een lichtpuntje: Leo de Vos scoorde wéér. Daarmee begon voorzichtig de vraag te ontstaan of Leo niet stiekem een clausule in zijn contract heeft staan: minimaal één doelpunt per toernooi. Eindstand: 3-1 verlies.Na de groepsfase eindigde V.V. Rhoon als derde. Dat betekende dat er gestreden mocht worden om de felbegeerde plaatsen 9 t/m 12. Niet de hoofdprijs, maar wel een klassement waar karakter getoond kon worden.
Huizen – V.V. Rhoon 2-0
De eerste tegenstander in deze fase was Huizen. Op papier leek het een makkie, want de tegenstander speelde met vier vrouwen. In de praktijk bleek dat vooral onze mannen daar moeite mee hadden. Mandekking viel ineens niet mee en niemand wist precies of je nou moest dekken, meelopen of netjes vragen waar ze heen gingen. Rinie schoot nog schitterend raak in de kruising, maar de scheidsrechter besloot dat schoonheid niet beloond hoefde te worden. Het doelpunt werd afgekeurd. Waarom precies, weet waarschijnlijk alleen de scheidsrechter. En misschien zelfs hij niet. Eindstand: 2-0 verlies.Wedstrijd tegen V.V.O.G.: 1-1
Tegen V.V.O.G. was het opnieuw spektakel. Ruud maakte een prachtig doelpunt uit een vrije trap. Iedereen juichte, Ruud straalde, en het publiek genoot. Alleen was er één klein detail: de vrije trap was indirect. Dat wist Ruud niet. De scheidsrechter helaas wel. Dus opnieuw: doelpunt afgekeurd. Daarna kreeg Floor in de laatste minuut dé kans op de overwinning. Hij ging op een leeg doel af, zag de glorie al voor zich en dacht de winnende te maken. Maar toen kwam het fluitje. Volgens de scheidsrechter had Floor gerend. Rennen. Bij walking football. Een doodzonde. Eindstand: 1-1.Laatste wedstrijd: Hoogland – V.V. Rhoon 0-0
In de laatste wedstrijd tegen Hoogland bleef het lang spannend. Jaap maakte een prachtig doelpunt, maar ook deze treffer werd afgekeurd. Inmiddels begon het vermoeden te ontstaan dat onze doelpunten alleen geldig waren als ze naast gingen. In de slotminuut schoot Rinie nog op de lat. Daarmee werd nog maar eens bevestigd dat V.V. Rhoon voetballend genoeg kwaliteit had, maar dat latten, regels en scheidsrechters deze dag niet altijd gunstig gezind waren. Eindstand: 0-0.Conclusie
De nieuwe tactiek “ieder voor zich” leverde in ieder geval spektakel, discussie en genoeg stof tot napraten op. Sportief gezien zat er veel meer in. Met iets minder afgekeurde doelpunten, iets minder lat en iets meer begrip van de arbitrage had V.V. Rhoon waarschijnlijk gewoon tweede kunnen worden. Uiteindelijk werd V.V. Rhoon 12e van de 16 teams. Een keurige prestatie, zeker als je bedenkt dat er onderweg meerdere doelpunten op mysterieuze wijze zijn verdwenen.De moraal van het verhaal:
Walking football is simpel: je mag niet rennen, je mag soms niet scoren, en als je wél scoort, beslist de scheidsrechter alsnog dat het niet telt.Maar gezellig was het wel
Meer foto's? Kijk hier
<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fvoetbalverenigingrhoon%2Fposts%2Fpfbid02PVy5nrkkz5fRsr9ayxmuB3EQrGoRbpCyyuFLU44TEg2UwKVG7dWy4x1idmmugWaml&show_text=true&width=500" width="500" height="703" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowfullscreen="true" allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share"></iframe>
