Naar aanleiding van de laatste thuiswedstrijd van vv Rhoon 1 na 80 jaar, berichten van ver, over de landsgrenzen. Zoals hier van Nico de Koning, we wilden jullie dit niet onthouden. Dat er zaterdag maar vele van dit soort nostalgische verhalen mogen volgen aan de bar….Hallo,
Mijn naam is Nico de Koning. Ik heb vroeger in het eerste gevoetbald van VV Rhoon en ben nog steeds lid van de club van 100. Mijn vader, Hans de Koning, gaat nog steeds bijna elke week kijken bij het eerste. Ik woon inmiddels al 20 jaar in het buitenland (nu in Turijn in Italië). Toen ik het nieuws van de fusie met WCR hoorde kwamen er bij mij een aantal mooie herinneringen op aan mijn actieve tijd VV Rhoon en die heb ik op papier gezet…..
As zaterdag speelt VV Rhoon 1 z’n laatste thuiswedstrijd. Tijd voor een paar persoonlijke herinneringen. Uit nostalgie maar ook een manier om al die vrijwilligers en clubmensen te bedanken voor wat zeker heeft bijgedragen aan een heerlijke jeugd en (uitgestelde) eerste volwassenheid. Naast de herinneringen heb ik er een aantal vrienden voor het leven aan over gehouden. Hoewel ik meer dan 20 jaar niet meer in Nederland woon, kijk ik altijd rond 16.15 wat Rhoon 1 heeft gedaan, als ik het al niet doorgekregen heb van mijn vader, Hans de Koning, die nog steeds bijna elke thuiswedstrijd toeschouwer is.
Het begon dus in maart 1981. Na lang aandringen mocht ik lid worden van een voetbalclub. Het liefst had ik lid geworden van TOGR, waar mijn vader voetbalde en waar ook 4 ooms van mijn moeders kant voetbalden maar het was te ver weg en er waren ook geen schoolvriendjes lid. De meeste jongens waarmee ik op het pleintje voetbalde (het “tweede” pleintje van het Ghijseland, nrs. 28-56) zaten op WCR maar op de Wegwijzer zat iedereen op VV Rhoon en hoewel de verzuiling op z’n einde liep, was voetballen op zondag toch echt een brug te ver en gelukkig werd het mede daarom VV Rhoon. Mijn eerste wedstrijd was Meeuwenplaat F1 – Rhoon F1, onder de bezielende leiding van meneer Prikker. De jaren 80 waren een magere tijd voor het Nederlands voetbal na de gouden jaren 70 en dat merkte je ook bij VV Rhoon want in mijn herinnering waren er ieder jaar minder jeugdelftallen.
Het was de tijd van bedauwde velden en de laatste generatie katoenen shirts. We speelden altijd tegen dezelfde ploegen uit de Rijnmond: de buren, 2 ploegen in Pernis, 2 in het nabijgelegen dorp waarvan de naam met een P begint (de naam is mij ontschoten), 6! In Hoogvliet en 4 in Spijkenisse met altijd 2 ploegen van Hekelingen in elke competitie, in mijn geval ergens tussen D6 en D10. Rond de kerst waren er de zaalvoetbaltoernooien in de Odeonsporthal in Rotterdam-Noord (de eerste trede van de tribune was de boarding). Het was ook de tijd van de “gouden generatie” waarin Rhoon volgens mij een paar jaar achter elkaar heel dicht bij de zo lang gekoesterd promotie naar de KNVB was maar het steeds net niet lukte. Ik herinner mij nog een beslissingswedstrijd op het veld van Smitshoek tegen ZW waar ik samen met mijn vader naar toe gefietst was die, ondanks een doelpunt van Theo “de tank” Scheurwater, toch werd verloren. Totdat het in 1986 dan toch lukte op het veld van hetzelfde ZW (uitslag volgens mij 5-1). VV Rhoon had een florerende seniorenafdeling waaruit een aantal “vaste” teams zijn ontstaan zoals het “Flesde” en ook het toenmalige derde elftal was een begrip met Sjaak van Driel als leider en als trainer van de overige senioren.
In de C-tjes werd het voetbal nog leuker. Andere tegenstanders (Hekelingen D8 werd nu ingewisseld voor Feyenoord C8) en, zoals bijna altijd, goede trainers. Zoals Hennie Hamers en Björn Zoetewei. Helaas was het wel een afvalrace en steeds meer jongens gingen iets anders doen op zaterdag. Er was altijd een spelerstekort regelmatig voetbalde ik je een tweede wedstrijd in de B of de A. Zonder de details te kennen herinner ik mij nog een veldtocht met de B2 mee naar Botlek, team van o.a. Peter Groenenboom en Richard de Vos. Volgens mij speelden we met 10 man en was de uitslag 4-4 en ik was een ervaring rijker en ik had ook mijn woordenschat uitgebreid. Het laatste jaar in de junioren was in een B-team onder leiding van Peter en Wim Abelskamp.
In die tijd mocht ik wel eens meetrainen met de selectie. De trainer was toen nog Arie van der Giessen. Het waren mooie tijden. Als jongen van 16 meetrainen met spelers als Joop Noordhof, Floor Groeneveldt en Hans Schütte. De eerste wedstrijden in het tweede als voorstopper met Cock Stedehouder. Ik herinner mij dat ik voor het eerst “mee” mocht met het eerste voor een wedstrijd van het Van Overbeek toernooi dat WCR altijd organiseerde aan het einde van het seizoen. Een avondwedstrijd tegen Bloemhof, niet echt een topaffiche zullen we maar zeggen. Henk van de Houten was leider en ik mocht ergens in de tweede helft invallen. Mijn eerste balcontact was een half geraakt zondagsschot uit een afgeslagen corner die, stuiterend over het pollige meiveld, via de paal in het doel belande. Dat was dan ook gelijk goed voor meer dan 10% van mijn doelpuntenproductie in de rest van mijn voetballoopbaan.
Daarna begon een mooie tijd van studeren waarin de overvloedige vrije tijd werd ingevuld met voetballen, een beetje bijklussen en bier drinken. Met Rhoon 1 weer in de hoofdklasse RVB met als trainers achtereenvolgens Wim Kooiman, Cees Heiden en Cees Dubbeld. Aan het begin van deze periode voetbalde Leo de Vos ook in het eerste die in de D-tjes samen met Jago van Nielen nog mijn trainer was geweest. Leo stond bekend om zijn minimaal drie keer per wedstrijd geuite “Scheidsie scheids, twee kanten”, een uitspraak die nog steeds onder de Rhoons voetbalvrienden circuleert. Andere namen die opkomen zijn: Björn en Hjalmar Zoetewei, John Legerstee (ex Rijnmond waaraan hij ons elke training herinnerde met z’n geel zwarte kousen), Bertil van Veen, Edward van Kasteel, Hendrik Meinesz, Peter Zijderveld, Johan van der Vorm, Peter Groenenboom, Hans Tempelman, Roelof Hager, Stef Huszarik en natuurlijk toen ook al Edwin de Koning als keeper. Dirk van Nielen en Gerard Groothengel waren de grensrechters in die tijd. Het was ook de tijd van het tweede elftal onder leiding van Henk van de Houten en Gerard Toorenburg. Verhalen over dit illustere duo laat ik graag aan anderen over. Roel Mijnhijmer was niet alleen een kundig verzorger maar ook een verdienstelijke voetballer en deed regelmatig fanatiek met een partijtje mee al roepend: “he, ik hoor niks, hoe is het achter mij?”, “jaaaa, dat is voetbal”. Het enige mindere van die tijd was het trainingsveld met het bekend oranje licht. In oktober stond er al geen spriet gras meer op en het was misschien 30 meter breed en 45 meter lang. Dat vergde wel veel creativiteit van de trainers om de oefenstof een beetje gevarieerd te houden. Midden jaren 90 kregen we wel licht op veld 2 maar daar mochten we alleen op als het niet te nat was. Het was een leuke tijd waarin we meestal bovenin meededen en na een verloren beslissingswedstrijd op het veld van Barendrecht in 1994 slaagden we er met Cees Dubbeld in om in 1995 te promoveren naar de 4e klasse. Het was ook de tijd van lange avonden aan de bar met Ina en Arie Kooiman en veel dorst gecombineerd met Corry Konings en André Hazes.
Van de periode 1997-2000 herinner ik mij minder. Het voetbal was misschien even wat minder belangrijk maar na een jaartje er tussen uit te zijn geweest toch weer begonnen in de selectie. Ondertussen was Edwin de Koning trainer geworden. En zoals zo vaak gezegd, Edwin wist goeie wedstrijd gerichte oefenstof te combineren met gedrevenheid en tegelijkertijd oog voor ontspanning en sfeer. Het waren voor Rhoon 1 mooie jaren met, naaste een paar oudgedienden, een nieuwe lichting talentvolle spelers zoals o.a. Daniel den Hoed, Darek Koster, Jeroen Dol, Alex ‘t Hart, Alex de Groot (beste kopper die Rhoon ooit heeft gehad), Peter en Edwin de Rooij, Patrick Olijhoeck, Pieter-Willem Reitsma, Tim Wendrich, Luuk Bijl, Xander Koster, Sander Barendregt, Pals Kingma, Sander Fakkel en Willem Heijboer. Bekroning was het kampioenschap in 2003 met de beslissing in de allerlaatste wedstrijd tegen ZBVH thuis op een doorweekt veld met een goal van Daan. Dit alles omkaderd door mensen als Jan Roest als leider, Mart van Ginkel, Hans den Doelder als verzorger en de helaas veel te vroeg overleden onvergetelijke grensrechter Bert Habermehl.
Naast twee onvergetelijke voetbalkampen (details op te vragen zijn bij Jack van der Heiden) waren andere hoogtepunten een avondwedstrijd tegen Sparta thuis door Rien Heijboer geregeld. Het had de hele dag geregend maar Wout Messemaker had het veld met een mirakel speelklaar gekregen en ondanks dat we 10-1 verloren was het een goede pot voetbal, ook van onze kant, met een ontketende Peter de Rooij die niet onderdeed voor het niveau van de tegenstander. Ook hebben we nog een keer een bekerwedstrijd uit bij SC Feyenoord gewonnen met 2-3 en ik herinner mij nog een keer een avondwedstrijd bij WCR uit waarvan ik de uitslag niet zal vermelden om de fusie niet alsnog in gevaar te brengen. De scherpe kantjes van de rivaliteit waren er toen al wat vanaf, vergeleken met meer verhitte confrontaties in de jaren 90 tijdens het Albrandswaardtoernooi aan het begin van het seizoen of tijdens het Albrandswaards zaalvoetbaltoernooi.
Wat ik niet in het verhaal heb verwerkt zijn alle andere mooie momenten zoals de donderdagavonden met “meneer” Henk de Munnik achter de bar, de eindeloze flauwe grappen gemaakt aan diezelfde bar die nu nog steeds rondzingen in de vriendengroep. Grappen die ik niet ga herhalen omdat Rhoon bovenal een “nette” vereniging is. Volgens sommigen misschien wat te net en te gezellig. Er zijn gelukkig nog veel verenigingen die op VV Rhoon lijken en die die unieke Nederlands voetbalatmosfeer hebben. Waar prestatie en gezelligheid hand in hand gaan. Maar er is, en spoedig zullen we moeten zeggen: “er was” maar één VV Rhoon met de gezelligste kantine van de regio, en de trouwste supporters zoals Jan Polak en de groep van de “Trappers”, de beste “stille” vrijwilligers zoals Hans van Amerongen en de beste omkadering van mensen zoals Dirk van der Ent, Pim Bijl, Wim Gé Warnaar en Rien Heijboer. Ik ben bewust dat er nog veel meer vrijwilligers VV Rhoon maken en gemaakt hebben tot wat het is maar ik beperk mij tot de namen die bij mij opkomen zonder te pretenderen volledig te zijn. Alhoewel ik nooit had kunnen denken dat ik het zou kunnen zeggen maar ik heb er alle vertrouwen in dat de beslissing om samen te gaan met WCR de juiste is en er een gezonde Rhoons voetbalvereniging ontstaat. In de tussentijd koester ik mijn herinneringen aan VV Rhoon.
Nico de Koning
13-05-2026
